Mapa strony
Ciekawe linki
Akutalności
System wsparcia w wersji 3.0 (2.0.1) projektu ustawy o odnawialnych źródłach energii
2012-10-12 09:03:08

Po nieco ponad dwóch miesiącach doczekaliśmy się kolejnej odsłony w pracach nad nowymi regulacjami dotyczącymi odnawialnych źródeł energii (OZE). Opublikowany przez Ministerstwo Gospodarki trzeci projekt ustawy o odnawialnych źródłach energii z dnia 4 października 2012 roku – wersja 3.0, oficjalnie określona jako wersja 2.0.1 – pokrywa się, co do zasady, z założeniami projektu ustawy przedstawionego w lipcu br.

Zgodnie z informacjami udzielonymi przez Ministerstwo Gospodarki jest to obecnie ostateczna wersja projektu, jednakże będzie ona jeszcze przedmiotem uzgodnień w Komitecie do Spraw Europejskich oraz będzie rozpatrzona przez Komitet Stały Rady Ministrów i samą Radę Ministrów, a następnie przekazana zostanie do prac legislacyjnych w Parlamencie. Wejście w życie nowych przepisów 1 stycznia 2013 roku wydaje się wciąż możliwe, choć termin ten staje się coraz bardziej ambitny.

Opublikowana w ubiegły piątek nowa wersja projektu ustawy o odnawialnych źródłach energii („Ustawa o OZE”) oprócz utrzymania większości zapisów z poprzedniej wersji, doprecyzowała brzmienie znacznej jej części, a ponadto wprowadzono także zupełnie nowe regulacje. Ministerstwo uporządkowało całą strukturę projektu Ustawy o OZE, a rozdział dotyczący zmian w przepisach obowiązujących i przepisach przejściowych projektu Ustawy o OZE w lipcowej wersji projektu ma zostać objęty projektem ustawy wprowadzającej cały tzw. „trójpak”, czyli planowaną ustawą - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo energetyczne, ustawę – Prawo gazowe oraz ustawę o odnawialnych źródłach energii. W przepisach ww. ustawy wprowadzającej mają także zostać wyznaczone współczynniki korekcyjne na kolejne lata począwszy od 2013 roku do 2017 roku; do tej pory współczynniki były uregulowane w samym projekcie Ustawy o OZE. Jeśli rzeczywiście współczynniki na lata 2013-2017 znajdą się w akcie rangi ustawowej, zmiana będzie miała charakter czysto legislacyjny. Obecnie jednak de facto proponowane współczynniki zniknęły z projektu ustawy i znajdują się wyłącznie w towarzyszącej projektowi „Ocenie skutków regulacji”, co może być uznane za krok wstecz i budzić pewien niepokój.

Sprzedawca zobowiązany w miejsce sprzedawcy z urzędu; obowiązkowy zakup na 15 lat

Podobnie jak w lipcowym projekcie, zasadniczy mechanizm wparcia dla większych instalacji OZE opiera się na obowiązkowym zakupie energii elektrycznej przez tzw. „sprzedawcę zobowiązanego” oraz na systemie świadectw pochodzenia energii. Utrzymano także optymalizację systemu wsparcia poprzez wprowadzenie współczynników korekcyjnych, różnicujących zakres wsparcia w oparciu o rodzaj technologii i moc danej instalacji. Podobnie jak wersji lipcowej, proponowana cena w ramach zakupu obowiązkowego to kwota 198,90 zł/MWh, waloryzowana wskaźnikiem inflacji, ale ograniczona co do wzrostu średnią ceną sprzedaży na rynku konkurencyjnym. Nowością jest natomiast wprowadzenie zapisu, z którego wynika jednoznacznie, iż obowiązkowy zakup energii także (podobnie jak poziom współczynników korekcyjnych) gwarantowany będzie na okres 15 lat, jednak nie dłużej niż do końca 2035 roku. Należy przy tym podkreślić, iż nie jest to gwarancja ceny – ta podlegać będzie bowiem zmianom zgodnie z zapisami projektu, zasadniczo zgodnymi z poprzednimi. Mimo tego, wprowadzenie takiego zapisu ocenić należy z punktu widzenia branży OZE pozytywnie. Cena energii jako taka będzie natomiast gwarantowana przez okres 15 lat od dnia oddania do użytkowania (nie dłużej niż do końca 2027 roku) w odniesieniu do mikroinstalacji i większości małych instalacji. Inna nowość w stosunku do wersji lipcowej – Ministerstwo Gospodarki zrezygnowało z pojęcia „sprzedawcy z urzędu” na rzecz „sprzedawcy zobowiązanego”, zdefiniowanego w projekcie jako sprzedawca energii elektrycznej zaopatrujący w energię elektryczną największą liczbę odbiorców końcowych tej energii elektrycznej, w odniesieniu do liczby odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub sieci przesyłowej danego operatora systemu na obszarze jego działania według stanu na dzień 30 września poprzedniego roku. Sprzedawca zobowiązany wyznaczany będzie w drodze decyzji Prezesa URE.

Kiedy nie przysługuje świadectwo pochodzenia?

Ministerstwo Gospodarki zdecydowało się na pewną zmianę budzącego szerokie kontrowersje artykułu 41 ust. 3 z lipcowej wersji projektu (obecnie, w październikowej wersji „3.0”, jest to art. 61 ust. 2). Obecnie artykuł 61 ust. 2 przewiduje, że w przypadku, gdy sprzedaż energii elektrycznej wytworzonej z odnawialnych źródeł energii lub energii elektrycznej wytworzonej z biogazu rolniczego w instalacji OZE przyłączonej do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej znajdującej się na terenie obejmującym obszar działania tego sprzedawcy zobowiązanego następuje po cenie wyższej niż 105 % ceny zakupu w ramach zakupu obowiązkowego (jak już wspomniano, podobnie jak w poprzednim projekcie cena zakupu energii to 198,90 zł za 1 MWh, odpowiednio waloryzowana), świadectwa pochodzenia nie wydaje się dla energii elektrycznej sprzedanej po cenie wyższej. Nadal bez odpowiedzi pozostaje szereg pytań co do interpretacji i sposobu faktycznego stosowania tego ograniczenia, które to pytania pojawiły się w już chwili publikacji lipcowej wersji projektu; nadal też to właśnie ograniczenie jest jednym z najbardziej kontrowersyjnych w projekcie ustawy – przy czym nie wzięto tutaj postulatów zgłaszanych przez branżę OZE a także pojawiających się głosów dopatrujących się niezgodności proponowanego rozwiązania z Konstytucją.

Współczynniki korekcyjne; opłata zastępcza

Uregulowanie wysokości współczynników korekcyjnych dla poszczególnych instalacji OZE zostało, jak już wspomniano, co do zasady utrzymane w obecnej wersji projektu. Projektodawca rozdzielił natomiast niektóre grupy instalacji (np. instalacje fotowoltaiczne) na dalsze kategorie, oraz w pewnym stopniu zmienił kategoryzację innych grup instalacji, którym ma przysługiwać dany współczynnik korekcyjny. Ustalone dla danej instalacji OZE współczynniki korekcyjne w dalszym ciągu mają odpowiadać wartości współczynników obowiązujących w roku uruchomienia instalacji (oddania jej do użytkowania) i obowiązywać dla danej instalacji na stałym, niezmienionym poziomie przez 15 lat, jednakże nie dłużej niż do końca 2035 r. Zachowano również zasadę określania współczynników korekcyjnych co trzy lata w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw gospodarki, na kolejne pięć lat (przy powtarzaniu współczynników na zachodzące na siebie okresy 2-letnie). Tabela ze współczynnikami na lata 2013-2014, wraz z tabelą tzw. „stawek degresywnych”, zawarta jest w „Ocenie skutków regulacji” udostępnionej wraz z październikową wersją 3.0. Tytułem przykładu, wysokość współczynników korekcyjnych proponowana obecnie dla farm wiatrowych na lądzie o mocy powyżej 500 kW to 0,9 na lata 2013 i 2014, wraz ze współczynnikiem degresji wynoszącym 2,5%, natomiast morskie farmy wiatrowe otrzymać mają wsparcie w postaci współczynnika 1,8 ze współczynnikiem degresji wynoszącym 0,0 % (co czytać należy jako współczynnik na poziomie 1,8 na lata 2013-2017). Najwyższy współczynnik, bo aż 2,85 na lata 2013 i 2014, nadal proponuje się dla instalacji fotowoltaicznych, przy czym w obecnym projekcie dotyczy to nowej podkategorii, a mianowicie instalacji fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej powyżej 100kW do 1MW montowanych wyłącznie na budynkach; współczynnik degresywności na lata 2015-2017 to 5,5%. Najniższy współczynnik, jak dotychczas, przyznano instalacjom wykorzystującym biomasę do spalania wielopaliwowego – współczynnik na najbliższe dwa lata kalendarzowe wynosi tu 0,3, a stawka degresywności aż 20%.

Październikowy projekt utrzymuje również sposób obliczania wartości opłaty zastępczej przedstawiony w projekcie ustawy o OZE z lipca br. wynoszącej 286,74 zł/MWh. Nie wprowadzono także postulowanej przez sektor waloryzacji opłaty zastępczej. Wartość opłaty zastępczej nadal będzie stała.. Zachowano natomiast mechanizm mający na celu ograniczenie skutków nadpodaży zielonych certyfikatów – Ministrowi Gospodarki przyznano określone kompetencje na wypadek gdyby ich cena utrzymywała się przez okres dwóch kolejnych kwartałów na poziomie niższym aniżeli 75% opłaty zastępczej.

Wsparcie dla energetyki rozproszonej

Jednym z celów nowej ustawy jest nadal promowanie energetyki rozproszonej o niewielkich mocach. Oprócz zniesienia koncesji na wytwarzanie energii, a także pewnych preferencji w przyłączaniu do sieci, nowością w październikowej wersji 3.0 jest wprowadzenie tzw. opłaty OZE, która stanowi wynagrodzenie należne operatorowi systemu przesyłowego za usługę udostępnienia systemu elektroenergetycznego w celu przesyłania energii elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacjach i małych instalacjach. Stawka podstawowa opłaty OZE w roku 2013 ustalona została w projekcie na wysokość 0,60813510 zł / MWh. W stosunku do małych instalacji projekt zapewnia zwiększenie wsparcia szczególnie dla niewielkich instalacji fotowoltaicznych, ponadto, zestawia i różnicuje wsparcie dla instalacji solarnych montowanych na budynkach oraz poza budynkami, czego nie przewidywała poprzednia wersja projektu. W trzecim projekcie zdecydowano się na przyjęcie systemu taryf stałych w odniesieniu do mniejszych instalacji OZE, którego głównym założeniem jest stała i niezmienna cena za jednostkę wytworzonej energii elektrycznej. Mikro- i małe instalacje mają mieć gwarantowaną stałą cenę zakupu energii elektrycznej przez okres 15 lat od dnia oddania do użytkowania (nie dłużej niż do końca 2027 roku) – zgodnie z obecnym projektem, instalacje takie będą mogły przez wspomniany okres 15-letni sprzedawać energię za taką cenę, jaka wynikać będzie z odpowiedniego rozporządzenia obowiązującego w dacie oddania danej instalacji do użytkowania.

Przyłączenie do sieci

Utrzymano zapisy przewidujące określone ograniczone preferencje (głównie zresztą dotyczące mikroinstalacji) w zakresie przyłączania instalacji OZE do sieci. Nadal przyłączenie takich instalacji ma się odbywać z zachowaniem pierwszeństwa przed instalacjami niestanowiącymi odnawialnych źródeł energii, jeśli tylko istnieją ku temu warunki techniczne i ekonomiczne. Utrzymano też obowiązki nałożone na przedsiębiorstwa energetyczne w zakresie określania w warunkach przyłączenia harmonogramów przyłączenia i zestawień planowanych prac i kosztów związanych z jego realizacją. Nowością w projekcie październikowym jest nałożenie na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązku uzasadnienia proponowanego przez to przedsiębiorstwo planowanego terminu wykonania niezbędnej dla przyłączenia rozbudowy i modernizacji sieci i proponowanego w związku z tym ostatecznego terminu przyłączenia, w przypadkach, w których przyłączenie w terminie wnioskowanym przez podmiot ubiegający się o przyłączenie nie jest możliwe z przyczyn technicznych.

Wejście w życie trójpaku energetycznego

Zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Gospodarki mechanizm wparcia przewidziany projektem ustawy o OZE zostanie poddany procedurze notyfikacji Komisji Europejskiej w zakresie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem. Instrumenty wsparcia zostały bowiem uznane zarówno przez Prezesa UOKIK-u jak też przez Ministerstwo Gospodarki za formę pomocy publicznej, która takiej notyfikacji wymaga. Ministerstwo Gospodarki podtrzymało natomiast swoje stanowisko odnośnie planowanego wejścia w życie ustawy o odnawialnych źródłach energii w trójpaku energetycznym w dniu 1 stycznia 2013 roku. Trudno jednak przesądzić, czy projekt ustawy o odnawialnych źródłach energii rzeczywiście zostanie przyjęty przez Parlament jeszcze w tym roku i czy rzeczywiście nowe przepisy wejdą w życie już 1 stycznia. Termin ten wciąż staje się coraz bardziej ambitny, a przecież przed nami jeszcze proces legislacyjny w obu izbach Parlamentu...

 

Źródło: www.cire.pl

Photo: google.com
 







# #
copyright © WMAE
All rigths reserved

Projekt i realizacja  Artneo
Odwiedziny w tym miesiącu: 23488
Odwiedziny ogółem: 1696666